Útdráttur
Framseld reglugerð framkvæmdastjórnarinnar (ESB) setur tæknilegar viðmiðunarreglur samkvæmt reglugerð (ESB) nr. 575/2013 (CRR) um hvaða lagalegu úrræði teljist jafngild því að tryggja að íbúðarhúsnæði í byggingu verði lokið innan eðlilegs tíma. Markmið hennar er að skýra og samræma skilyrði sem liggja til grundvallar áhættuvogun og varúðarreglum fjármálafyrirtækja þegar lánveitingar tengjast fasteignum á byggingarstigi. Reglugerðin hefur einkum þýðingu fyrir mat á gæðum trygginga og áhættu í fasteignalánasöfnum banka og annarra lánastofnana. Með því að skilgreina hvað teljist sambærilegt lagalegt kerfi er stuðlað að samræmdri beitingu reglnanna innan EES, aukinni réttarvissu og betra samanburðarhæfi í eftirliti með eiginfjárkröfum vegna fasteignalána.
Nánari efnisumfjöllun
Framselda reglugerðin tilgreinir tæknileg viðmið um hvaða lagalegu úrræði geti talist jafngild þeim verndaráhrifum sem felast í því að tryggja að íbúðarhúsnæði í byggingu verði lokið innan eðlilegs tíma. Hún er sett á grundvelli reglugerðar (ESB) nr. 575/2013 (CRR) og miðar að því að skýra nánar hvaða skilyrði þurfa að vera uppfyllt til að lánveitingar sem tengjast fasteignum á byggingarstigi njóti viðeigandi meðferðar við áhættumat og eiginfjárkröfur. Með þessu er leitast við að samræma framkvæmd milli aðildarríkja og draga úr misræmi í túlkun á því hvenær lögbundin eða samningsbundin úrræði veita nægilegt öryggi fyrir lokafrágang byggingar. Efnislega felur reglugerðin í sér að metið er hvort innlend réttarregla, samningsákvæði eða önnur lagaleg úrræði tryggi sambærilega niðurstöðu og bein lagaskylda til að ljúka framkvæmdum innan hæfilegs tíma. Þar getur meðal annars verið horft til úrræða sem gera kröfuhafa kleift að knýja fram lokafrágang, verja fjárhagslegan ávinning lánveitanda eða koma í veg fyrir að verkefni standi óklárað með tilheyrandi aukinni áhættu. Reglurnar leggja þannig áherslu á raunhæft og virkt verndarkerfi fremur en formlegt heiti úrræðisins. Fyrir fjármálafyrirtæki og eftirlitsaðila hefur reglugerðin praktíska þýðingu við flokkun og áhættuvogun fasteignalána, sérstaklega þegar fjármögnun lýtur að íbúðarhúsnæði sem er enn í smíðum. Hún hefur áhrif á mat á gæðum trygginga, áhættudreifingu og samanburðarhæfni milli lánasafna og markaða. Með skýrari samevrópskum viðmiðum styrkist réttarvissa, eftirlit verður markvissara og auðveldara verður að tryggja að eiginfjárkröfur endurspegli raunverulega áhættu tengda ósamkomnum eða óloknum byggingarverkefnum.
