32015R1051

Um er að ræða að framkvæmdareglugerð framkvæmdastjórnarinnar sem sett er á grundvelli ODR reglugerðarinnar, þ.e. 524/2013 ODR - online dispute resolution. Ákvæði gerðarinnar fela meðal annars í sér samskiptareglur, reglur um upplýsingagjöf, meðferð gagna, o.fl. vegna samskipta neytenda, úrskurðarnefnda og landsstjórnvalda við hinn miðlæga ODR gagnagrunn, eða single point of entry. Meginmarkmiðið með reglugerð 524/2013 er að tryggja öfluga neytendavernd í aðildarríkjum EES. Góð neytendavernd stuðlar að samkeppnishæfni og hagvexti. Forsenda góðrar neytendaverndar er að neytendur hafi aðgang að einföldum, skilvirkum, hraðvirkum og ódýrum leiðum til að leysa deilumál sem koma upp vegna sölu á vörum eða þjónustu í gegnum netið. Þetta er sérstaklega mikilvægt þegar neytendur eiga í viðskiptum yfir landamæri. Gæði leiða til að leita réttar síns í viðskiptum á netinu eru mismunandi og vitund fólks um þær brotakend. Það grefur undan trausti neytenda og seljenda á því að stunda viðskipti yfir landamæri. Af þeirri ástæðu þótti rétt að samþykkja reglugerð 524/2013 og þar með heildstæða löggjöf fyrir allt Evrópska efnahagssvæðið. Lausn deilumála með rafrænni málsmeðferð á netinu, þ.e. ODR, býður upp á einfalda, skilvirka, hraðvirka og ódýra lausn utan dómstóla á deilumálum sem upp koma vegna viðskipta á netinu.
Framkvæmdastjórn ESB skal samkvæmt ákvæðum reglugerðarinnar setja á stofn miðlægan ODR gagnagrunn og er að því stefnt að íslensk rafræn kærunefndargátt muni svo tengjast þeim miðlæga gagnagrunni ESB. Reglugerðin leggur þá lagaskyldu á seljendur vöru og þjónustu að eiga aðild að nefndum eða kerfi til lausnar á deilumálum við neytendur.
Ákvörðunin kallar á lagabreytingar hér á landi. Breyta þarf að lágmarki eftirfarandi lögum:
Lög nr. 50/2000, um lausafjárkaup,
Lög nr. 42/2000, um þjónustukaup,
Lög nr. 48/2003, um neytendakaup.