32013R0524

Meginmarkmiðið með reglugerðinni er að tryggja öfluga neytendavernd í aðildarríkjum EES. Góð neytendavernd stuðlar að samkeppnishæfni og hagvexti. Forsenda góðrar neytendaverndar er að neytendur hafi aðgang að einföldum, skilvirkum, hraðvirkum og ódýrum leiðum til að leysa deilumál sem koma upp vegna sölu á vörum eða þjónustu í gegnum netið. Þetta er sérstaklega mikilvægt þegar neytendur eiga í viðskiptum yfir landamæri.
Samhliða þessari reglugerð (ODR) hefur verði samþykkt tilskipun 2013/11/ESB, um lausn deilumála neytenda utan dómstóla (ADR) þar sem koma fram meginreglur um starfsemi úrskurðarnefnda og þá almennu skyldu seljenda á vöru og þjónustu að starfrækja eða gerast aðilar að einföldum og skilvirkum úrræðum fyrir neytendur til að leysa ágreining sem upp getur komið í viðskiptum.
Það veldur hindrun á innri markaðnum hversu mismunandi framboð er á leiðum til að leysa deilumál, sem koma upp vegna sölu á vörum á netinu eða þjónustu sem er veitt í gegnum netið. Gæði slíkra leiða eru mismunandi og vitund fólks um þær brotakennd. Það grefur undan trausti neytenda og seljenda á því að stunda viðskipti yfir landamæri. Af þeirri ástæðu þykir því rétt að setja þessa reglugerð og þar með heildstæða löggjöf fyrir allt Evrópska efnahagssvæðið. Lausn deilumála með rafrænni málsmeðferð á netinu, þ.e. ODR, býður upp á einfalda, skilvirka, hraðvirka og ódýra lausn utan dómstóla á deilumálum sem upp koma vegna viðskipta á netinu.
Framkvæmdastjórn ESB skal samkvæmt ákvæðum reglugerðarinnar stofnsetja miðlægan ODR gagnagrunn og er að því stefnt að íslensk rafræn kærunefndargátt muni svo tengjast þeim miðlæga gagnagrunni ESB. Í reglugerðinni er kveðið á um að hið miðlæga kerfi skuli vera á öllum opinberum tungumálum ESB ríkja. Noregur og Ísland mun óska eftir aðlögunarákvæði sem miðar að því að unnt verði að setja inn upplýsingar á norsku og íslensku einnig en ríkin muni taka að sér þýðingarvinnu í því sambandi. Í vinnuhópi EFTA um neytendavernd er unnið að sameiginlegri lausn málsins og gerð nauðsynlegra aðlögunarákvæða. Reglugerðin leggur þá lagaskyldu á seljendur vöru og þjónustu að eiga aðild að nefndum eða kerfi til lausnar á deilumálum við neytendur.
Á Íslandi eru engin lög sem leggja slíka almenna skyldu á alla söluaðila. Af þeirri ástæðu er nauðsynlegt að innleiða reglurnar með lögum. Því þarf að lágmarki breyta eftirfarandi lögum vegna innleiðinga bæði ADR og ODR gerðanna:
Lög nr. 50/2000, um lausafjárkaup,
Lög nr. 42/2000, um þjónustukaup,
Lög nr. 48/2003, um neytendakaup.
Þá eru starfandi fleiri kærunefndir neytendamála sem heyra undir löggjöf annarra ráðuneyta auk kærunefnda sem starfa á grundvelli samkomulags ríkis, neytenda og atvinnulífs sem gæti þurft að renna lagastoð undi